Zodra we Berat (centraal Albanië) tijdens onze roadtrip op de Balkan binnenrijden, ben ik op slag verliefd. De stad ademt geschiedenis en karakter en met haar witte Ottomaanse huizen die tegen de heuvel lijken te zijn aangeplakt, begrijpen we meteen waarom dit de stad van duizend ramen wordt genoemd.
Hotel Ajka
Als we bij ons hotel aankomen, groeit de voorpret alleen maar. Vanaf ons balkon hebben we een betoverend uitzicht over de stad aan de overkant van de rivier. Dat we uitkijken op de moderne voetgangersbrug die de oevers met elkaar verbindt, deert ons niet. Het geeft het geheel toch nog een sprookjesachtig aanzicht. Hier willen we blijven.
Vielen in Tirana de mussen al van het dak bij zo’n 37 graden: ook hier is het niet veel beter. De witte stenen op straat lijken de hitte nog eens extra te weerkaatsen; je zou er je voeten aan verbranden. Gelukkig is het inmiddels dinner time. Terwijl we buiten zitten en smullen van onder andere zalige gevulde groenten, genieten we van het uitzicht én van de reuring in de stad beneden ons.
De nieuwe stad van Berat
Na het eten maken we nog een rondje om uit te buiken, over de boulevard in de nieuwe stad. De warmte blijft hangen, de lucht is zacht en het rumoer van pratende mensen en spelende kinderen vult de straten.
Zo lijkt het ineens angstwekkend veel op een zwoele zomeravond in Italië. We kijken elkaar aan — ja, we voelen het allebei. Dit hele land, alles om ons heen, ademt iets vertrouwds uit. Alsof we terug zijn in het Italië van onze jeugd: de geur van warme stenen, het geluid van klaterend water, de losse, ontspannen sfeer.
Albanië voelt onverwacht vertrouwd. En juist daardoor zo bijzonder.
Kerk van St. Michael
Nog voor het ontbijt trekken we de volgende ochtend onze wandelschoenen aan. We willen naar het kerkje van St. Michael (13e eeuw), dat hoog boven de stad voor de bergwand in de lucht lijkt te zweven van beneden af gezien. Dat moeten we van dichtbij bekijken.
Het begin van de korte maar steile klim blijkt even zoeken. Smalle steegjes, trappen die doodlopen, paadjes die nergens heen lijken te leiden. Maar uiteindelijk vinden we de juiste weg omhoog. Met bezwete ruggen, al puffend in de vroege ochtend hitte, bereiken we het uitzichtpunt boven de stad.
Daar staat het dan, het kleine kerkje, statig en stil. Alleen… het hek is dicht. Geen toegang dus. We kijken ernaar door de tralies, een beetje teleurgesteld, maar ook voldaan. Want het uitzicht vanaf hier — over de rivier, de stad, de brug — is een beloning op zich.
Kerk van St. Thomas
Dan maar het andere kerkje in, dat beneden al lonkend vlak naast ons hotel staat. De deur staat uitnodigend open en ik knik naar de man die op een stoeltje bij de ingang zit. Ik mag naar binnen.
Ik hou van de pracht en praal van orthodoxe kerken — en de Albanees-Orthodoxe doet daar zeker niet voor onder. De ruimte vult zich met rijk rood fluweel, gouden accenten en rijen iconen die soms oplichten in het zachte kaarslicht. Het plafond is ook vaak beschilderd met hemelse taferelen, alsof je even in een andere wereld stapt.
Het is stil. Ik blijf even staan, kijk om me heen, en steek een kaarsje aan — voor mijn beide ouders, al lang geleden overleden. Een klein ritueel, maar telkens weer voelt het groots. En dan verbreken twee druk kwebbelende pubermeiden de stilte: het leven gaat door.
Kasteel van Berat
Bovenop de heuvel torent (de ruïne van) het fort van Berat – ook daterend uit de 13e eeuw – boven de stad uit. Een gezellig dorpje op zich. Van hieruit heb je mooi uitzicht over de stad en de omgeving. Het weggetje dat we daarna weer naar beneden rijden is spannend smal en prachtig om te rijden. Doe dat dus vooral als je er bent (Rruga Mihal Komnena).
Bogovë waterval
Het is nog vroeg als we vertrekken richting de Osumi Canyon, waar we onderweg veel avontuurlijke hangbruggen over de rivier zien. Maar eerst maken we nog een tussenstop bij de Bogovë-waterval. We hebben gelezen dat het een mooie plek is, een wandeling waard. Alleen… het is inmiddels nog heter geworden. De zon brandt genadeloos, er is nauwelijks schaduw en het pad klimt omhoog. We sjokken zwijgend bergop, bezweet en moe.
Aan het eind wacht dan de waterval. Een rotspartij waar koel, turquoise water uit de rotsen lijkt te borrelen. Ja, het is mooi — maar in alle eerlijkheid: we hadden hem vandaag ook wel kunnen missen.
En het leukste deel van de wandeling? Dat is eigenlijk een losgeslagen kudde geitjes die alle kanten op springt, terwijl de herder ze met veel geluid en gezwaai probeert terug te fluiten. Hij heeft zijn handen vol aan die spring-in-’t-velden.
Lunch met een verrassing
Hoog boven een kloof, op een terras in de schaduw, genieten we van een welverdiende lunchpauze. Aan een andere tafel worden net lege pastaborden afgeruimd – het ziet er zó lekker uit dat we meteen trek krijgen. Op de kaart valt mijn oog op rraki rushi. Russische raki? denk ik nog. Ik hou van Turkse raki, dus voor één euro waag ik het erop. Niet mijn gewoonte, zeker niet tijdens de lunch, maar ja, het is vakantie!
Maar dan: ik neem een slok en… bah! Dit is geen anijsdrank, maar sterke drank die meer weg heeft van wodka. Verbaasd vraag ik de serveerster of dit écht raki is. De eigenaar schuift erbij aan en lacht: ‘Dit is Albanië, mevrouw! Deze regio brengt de beste raki voort en die van mij dan weer de allerbeste!’ Hij blijkt dus van druiven gemaakt, net als Italiaanse grappa. Oeps. Vergissing van mijn kant.
Gelukkig maakt de pasta alles goed. Heerlijk al die Italiaanse invloeden hier in Albanië: super lekker eten, geweldige koffie en zelfs mijn favoriete Lemonsoda is hier te krijgen. En als mensen dan ook nog Italiaans spreken… ja, ik ben verkocht!
Osumi canyon
Weer terug in de auto gaat de airco voluit en zijn we vol verwachting over het natuurgeweld dat ons bij de canyon te wachten staat. We hebben foto’s gezien van helderblauw water tussen steile rotswanden, een sprookjesachtige plek waar je kunt zwemmen, kajakken of gewoon stil kunt genieten van het uitzicht.
Maar wanneer wij aankomen, blijkt de realiteit anders: het water is helemaal grijs en ondoorzichtig, alsof iemand er een emmer klei in heeft leeggegoten. Geen turquoise gloed vandaag. Eerst zijn we een beetje teleurgesteld, maar al snel beseffen we dat dit óók bij de natuur hoort — grillig en niet te plannen.
Later horen we dat dit vaker voorkomt in juni. Door regen in de bergen stroomt er veel sediment, klei en kalk de canyon in, waardoor het water troebel wordt. De canyon zelf is nog steeds spectaculair: hoge, verticale rotswanden en een groen lint van planten dat zich vastklampt aan elke spleet. En de kloof in zwemmen is echt een heel bijzondere ervaring. Niet dat veel mensen dat doen, maar wij wel. Alleen al het lopen over de wiebelige brug naar de overkant is een beleving op zich.
’s Avonds smaakt het speciale diner in ons eigen hotel in Berat ons weer extra goed op het terras uitkijkend over de stad. Er waait intussen ook een zacht briesje, dat heel iets verkoelt. Wat een mooi afscheid zo.
Morgen gaan we weer terug richting noorden. Naar Skhodër, aan een groot meer, dat precies op de grens ligt met Montenegro. Ik ben benieuwd!
Info:
Hotel Ayka (Gorice Berat, 5001) is een super hotel met een prachtig uitzicht en drie terrassen op verschillende nivo’s: voor ontbijt, diner en loungen. Alles is er prima voor elkaar voor een geweldige prijs. Let wel op met parkeren: wij liepen er voor de deur een bon op. Op zich niet zo erg maar het kost je misschien veel tijd. Wij moesten echt op zoek hoe en waar dat tientje te betalen.
Mocht jij ook de allerbeste raki van Albanië willen proeven: ga naar Arber en Ambra (H48V+QR7, Unnamed Road, Bogovë) en geniet daarbij van het uitzicht over de kloof en rivier.
Wil jij ook zwemmen in Osumi canyon? Wij deden dat bij uitspanning Osumi canyon gate en het Summer Bar Restorant. Neem waterschoentjes mee, want als het water weer zo ondoorzichtig is als bij ons zie je echt totaal niet waar je al dan niet op stapt…
NB: dit is deel twee van onze roadtrip over de Balkan door Albanië, Montenegro, Servië en Bosnië Herzegovina. Deel 1 vind je hier. Periodiek zullen er nieuwe delen verschijnen, dus houd mijn facebook of website in de gaten! Op mijn instagram vindt je nog filmpjes van de andere bestemmingen.
6 juli 2025